سکوت همیشه از روی رضایت نیست. گاهی نشانه اعتراض است! گاهی مودبانه خفه شدن است! ... گاهی فداکاری و از خودگذشتگی است! و گاهی ازروی بی تفاوتی است و چقدرآزاردهنده است این آخر

 

خورشيد دوباره مي تابد . مدام و بدون رقيب و من در انزواي غمگينم منتظر غروب دلگيرش هستم آري هر روز يك طلوع دل انگيز و يك غروب دلگير. براي من طلوع بدون تو غم انگيز است و هر غروب با تو شگفت انگيز طلوع و غروب هر دو محور خورشيد مي تابند . مثل پروانه كه به دور شمع مي چرخد و مثل من كه به خاطر تو زندگي مي كنم . اما افسوس كه ماندن من ديگر كنار تو آسان نيست و رفتنم به عهده ي خودم نيست . اما بدان من گرم ترين جاي بوسه ات ، زيباترين جاي لبخندت و شنيدني ترين دوستت دارم ات را با خودم مي برم و همواره با خنده هايت خواهم خنديد و با غصه هايت مي گريم.

وقتي رفتم ، از رفتنم دلخور نشو و سرمزارم نيا چون جسم من زير خاك نمي تواند گرمي دستانت را حس كند و نمي تواند هق هق گريه ات را بشنود . مبادا چشمهاي قشنگت براي غروب من خيس شود . مبادا براي ديدنم بي قراري كني . من مي روم ولي قلبم كنار تو مي ماند و تو هميشه مرا مثل يك آه در سينه ات خواهي داشت . اسم مرا صدا نزني چون صداي قشنگت مي لرزد . به عكسم نگاه نكن تا راحت تر مرا فراموش كني . نمي خواهم بقيه ي زندگي ات را با ياد من تباه كني.

اين حرف ها و وصيت ها فقط بخاطر اين است كه بداني چقدر دوستت دارم و چقدر عاشقت بودم و ... هستم.

من به غروب خود نزديكم ولي يادت باشد تو هنوز وقت داري براي ديدن طلوع هايي كه من در قلبت متولد مي شوم و غروب هايي كه در قلبت جان مي سپارم.

 

 

                          معناي زنده بودن من،

                           با تو بودن است.

                                    نزديك،دور

                                    سير، گرسنه

                                   رها، اسير

                                   دلتنگ، شاد

               آن لحظه اي كه بي تو سر آيد مرا مباد!

                                  مفهوم مرگ من

                         در راه سر فرازي تو،

                              در كنار تو

                          مفهوم زندگي است.

                          معناي عشق نيز

                           در سرنوشت من 

                                   با تو،

                              هميشه با تو

                                براي تو،

به خورشید گفتم گرمی ات را به من بده تا به تو بدهم گفت دستانش گرمای مرا دارند
به آسمان گفتم پاکی ات را به منبده گفت چشمانش پاکی مرادارند.
از دشت سبزی زندگی اش را خوا ستم گفت زندگی ات سبز تر از اوست.
از دریا بزرگی و آرا مشش را خو استم گفت قلبت به اندازه اقیا نوس است و آرا مشت
نیز..........
از ماه تا بند گی صو رتش را خاستم گفت وقتی نگاهش میکنم خجل می شوم.
به فکر فرو رفتم من در قبال دستان گرمت چشمان پاکت سبزی زند گی ات بزرگی و
آرامش قلبت و صورت ماهت هیچ ندارم که به تو هدیه کنم جز........
این.......بگیر نترس میتپد برای تو و من چیزی ندارم جز قلبم!

 

به انتظار ِ دیدنت
به لحظه ی رسیدنت
دل داره پرپر میزن ِ از سینه ام پر میزن ِ
ای چشمه ی حیات ِ من، فرشته ی نجات ِ من
شوق ِ نفس های منی
همیشه رویایی منی
یه دنیا ، یه دنیا عاشقم من
بدون که به عشقت صادقم من
تو مست ِ خویش و، من مست ِ عشقم
اگه نباشی میمیرم بیا که عمر از سر گیرم

لالایی ، گریه ی بارون ، تو این گلخونه ی ویرون  

بریز نم نم ، ببار آروم ، رو یاس تازه ی گلدون  

لالا نازک ، مثه پونه ، لالا دلگیر و بی پونه  

گل من تشنه و تنهاست ، اسیر این بیابونه  

لالا لالا دلم تنگه ، لالایی ، گریه کن بارون 

لالا لالا ، ببار آروم ، لالایی با دل پر خون  

لالا فانوس چشم او ، گل نیلوفر من شو  

بمون ای خورشید سر گردون ، چراغ آخر من شو  

مثه ابری که می ناله ، مثه بادی که می خونه 

ببین تنها تو رو دارم ، تو این دنیایه وارونه  

لالا لالا دلم تنگه ، لالایی ، گریه کن بارون  

لالا لالا ببار آروم ، لالایی با دل پر خون  

لالایی باد سر گردون ، لالایی باغ ویرونم  

لالایی لاله ی غمگین ، لالایی بید مجنونم  

تو این بی آب و آبادی ، تو این ویرونه ی تنها  

بخواب آهسته آهسته ، گل نیلوفر زیبا  

بخواب آهسته آهسته ، گل نیلوفر زیبا

پسر به دختر گفت: اگه يه روزي به قلب احتياج داشته باشي اولين نفري

 هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.دختر لبخندي زد و گفت

 ممنونم

 اي حصار امن دوران كودكياي مادر پشتت خميده استحاصل سنگيني سير تكامل است وهر چين صورتت يادآور خاطره ايست پر ازدرد ورنج مادر براستي كه دامنت جايگاه وصخره اي قدس است و براق پيامبرو بهشت زير پايت

مادر روزت مبارک

امیدوارم همیشه سایه ات بالای سرم باشه

کاش می دانستی دنیا با همه وسعتش بی تو جایی برای

ماندن ندارد.اشک چشمانم هر شب سراغت را از

کویر گونه هایم می گیرند.ای که دیدگانم از دل تنهایی

تو الفبای اشک ریختن را آموخته اند ولحظه های

گریانم با نبودن  تو  روان گشته اند چرا از کوچه

دلتنگی هایم گذر نمی کنی وبرای چشمان مانده به

راهم دستی تکان نمی دهی؟

بی تو قناریهای دلم خوش آواز نیستند 

وآسمان چشمانم همیشه بارانی است.بی تو من درختی

خشکیده در پاییزم

دلم می خواد گریه کنم ، گریه بی صدا کنم

                 دلم می خواد ناله کنم ، اشک بریزم شکوه کنم

دلا دلا ، کی غم و بیرون می کنی؟

                دلا دلا ، کی خونه قصه رو ویرون می کنی؟

ساز گیتار می زنم به عشق تو ، عزیز دل

                خودم می شم قربون تو بیا بشو مهمون دل

خدا خدا چی کار کنم عشقمو ویرون نبینم

              از دست این زمونه ها دلمو حیرون نبینم

دلم شده بی طاقت ، خدا بده لیاقت

             تا من کنم صبوری ، با همه صداقت

چه روز و روزگاری ، دارم می شم دیونه

            هی می گیرم بهونه از دست این زمونه

پر از فکر و خیالم ، خیلی غصّه دارم

         از عشقای روزگار خیلی خیلی می نالم            

                              بي آنكه بداني

دوستت خواهم داشت...

                              بي آنكه بگويم

درد دل خواهم گفت...

                             بي هيچ كلامي

گوش خواهم داد...

                            بي هيچ سخني

در آغوشت خواهم گريست...

                            بي آنكه حس كني

در تو ذوب خواهم شد...

                            بي هيچ حرارتي

                           اين گونه شايد احساسم نميرد

دوباره تنها شده ام،دوباره دلم هواي تو را کرده...

خودکارم را از ابر پر مي کنم و برايت از باران مي نويسم...

به ياد شبي مي افتم که تو را ميان شمع ها ديدم....

دوباره مي خواهم به سوي تو بيايم...

تو را کجا مي توان ديد؟

در آواز شب آويزهاي عاشق؟

در چشمان يک عاشق مضطرب؟

در سلام کودکي که تازه واژه را آموخته؟

دلم مي خواهد وقتي باغها بيدارند،براي تو نامه بنويسم...

و تو نامه هايم را بخواني و جواب آنها را به نشاني همه ي غريبان جهان بفرستي...

اي کاش مي توانستم تنهاييم را براي تو معنا کنم و از گوشه هاي افق برايت آواز بخوانم...

کاش مي توانستم هميشه از تو بنويسم...

می ترسم روزي نتوانم بنويسم و دفترهايم خالي بمانند و حرفهاي ناگفته ام هرگز به دنيا نيايند...

مي ترسم نتوانم بنويسم و کسي ادامه ي سرود قلبم را نشنود...

مي ترسم نتوانم بنويسم وآخرين نامه ام در سکوتي محض بميرد و تازه ترين شعرم به تو هديه نشود...

دوباره شب،دوباره طپش اين دل بي قرارم...

دوباره سايه ي حرف هاي تو که روي ديوار روبرو مي افتد...

دلم مي خواهد همه ي ديوارها پنجره شوند و من تو را ميان چشمهايم بنشانم...

دوباره شب،دوباره تنهايي و دوباره خودکاري که با همه ي ابر هاي عالم پر نمي شود...

دوباره شب،دوباره ياد تو که اين دل بي قرار را بيدار نگه داشته...

دوباره شب،دوباره تنهايي،دوباره سکوت...

                                دوباره من و یک دفتر خاطره...